پاواروتی

سر انگشتانم از سرما می سوزد.
از پشت پنجره تمام قدی کتابخانه , ریزش باران  را نگاه می کنم.
پری محکم می زند روی شانه ام و میگوید:دخی مبانی رو خوندی؟
بعد که میبینه جواب نمی دهم خودش آرام جواب می دهد:
تو که از صبح تا شب چپیدی تو این کتابخونه لعنتی,
اونجوریم که داری کتابارو می خوری ,من احمقم که از این سوالها می پرسم ازت!
باران تندتر می شود.
دهانش را نزدیک گوشم می آورد و نجوا گونه می گوید:لکنته من پشت کتابخونه پارکه,
بسه دیگه درس , بریم بستنی بخوریم؟
نگاهم به باران خشک شده است.
غرغرکنان می گوید:سمان!تو خودت رو زندانی کردی؟
بدون آنکه پری را نگاه کنم ,صندلی چوبی کتابخانه را می کشم عقب و میشینم پشت میزم.
کتاب را که باز می کنم,پری عصبانی می شود و محکم از دستم میگیرد.
بعد بلند می گوید:بسه دیگه,پاشو بریم!
نگاه سنگین اطرافیان پری را متوجه صدای بلندش می کند,
پس صدایش را آرامتر می کند و می گوید:
سمان, تو رو خدا بریم!
بدون هیچ حرفی آرام کتابهایم را سرازیر می کنم داخل کیفم.
پله های کتابخانه زیاد است.
تمام شدنی نیست!

 پ.ن۱:  http://www.jandad.blogfa.com/ 
به روز شدنش دست کمی از معجزه نداره!
پ.ن۲:این روزها که  روزهای خندیدن نیست.