پاواروتی

یه صدا آروم پشت سرم میگه:سمان!
وسط کوچه دانشرام.
هنوز گنبد مسجد خیابان صفی علیشاه معلوم نشده.
سر ظهره و کوچه خلوته.
سرم رو برمی گردونم،کسی نیست.
پشت ساختمون ارشاد یه خونه خیلی بزرگه،احتمالا موزه است.
قدیم ترها با بابا اومدم،ولی این مربوط به خیلی سال پیشه.
شایدم دارم اشتباه می کنم.
ولی،هیچ وقت درش باز نبود.
صدا از اطراف خونه است.
"گاهی فکر می کنم بالاخره یه روز دیوونه می شم!
دیر یا زود،ولی تا قبلش باید زندگی کنم.
و هر روز با خودم می گم امروز وقتشه."
در رو با دستم آروم تکون میدم،بازه!
دل،دل می کنم برم داخل یا نه،جواب منفیه.
منطق عقل به هوای دل می چربه.
صدای اذان میاد.
ساعت مچیم رو نگاه می کنم.
کسی داره ذکر میگه.
اینبار برنمی گردم.ترس رو احساس میکنم.
میشینم رو یکی از طاقچه های دیوارهای خونه.
می زنم زیر گریه.
آبان میگه این صداها بخاطر اون کتابهای به درد نخوریه که می خونم.
می ذارم حرفهاش آروم و بی صدا در من ته نشین شه.

پ.ن:کاش گوش نداشتیم!جاش چهارتا پا داشتیم و دو تا دل!

پ.ن1:این آبی مقدس تا یه جایی با آدمه!
یه ربعی میشه که رفته.
پ.ن2:یک پنجره برای من کافیست.
پ.ن3:گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد.حافظ
پ.ن4:دلم عجیب دل دل می زنه.یه دلشوره قدیمی.
پ.ن5:پناهنده شدن دختر مهدی کلهر،مشاور رسانه ای رئیس جمهور به آلمان از اون دست از خبرهاست که می مونی بخندی یا از تعجب شاخ دربیاری!

سردمه.
یه جوری دارم می لرزم انگار وسط چله بزرگه ایم!
همه کارهام رو هم تلنبار شده.
بابا نگام میکنه و میگه:چیزی شده؟
ما هم سن شما بودیم آسمون و به زمین می دوختیم!
خندم میگیره و میگم:ما حتی حوصله گره زدنم نداریم چه برسه به دوختن.
اوضاع شبیه خاکشیره.
ثانیه ها رو هنوز نخورده ته نشین میشه.

پ.ن1:رکسانا همیشه صبح ها که از خواب بیدار میشه اولین کاری که میکنه سریع می خنده،
میگه می دونم تا آخر روز کسی این خنده رو ازم میگیره!
پ.ن2:خدا را کم نشین با خرقه پوشان رخ از رندان بی سامان نپوشان
پ.ن3:رفتین کافه تاتر یه دسته گل بنفش و صورتی تیره هست،شایدم دیگه نباشه!مال رکسانا بود.جای مام نگاش کنید!
پ.ن4:تو نخ ابره که بارون بزنه!آخ اگه بارون بزنه...اگه بارون بزنه.
پ.ن5:آلبوم آخر محسن نامجو رو لطفا گوش ندهید!چون به کل نا امید میشین!