پاواروتی

سکون یک لحظه

pavaroty — Mon, 09 Nov 2009 22:59:18 GMT

ساعت پنج صبحه.
مامان تهران نیست،
بابام تو یکی از اتاق های طبقه بالا خوابه.
سهیل نفیسی داره می خونه.
چراغ مطالعه رو خاموش می کنم،وقت نمازه.
چایی ساز رو می زنم،
صدایی پشت سرم میگه:دختر تو تا حالا بیدار بودی؟
هیچ معلوم هست چیکار می کنی؟
لبخندی می زنم ومیگم:بله قربان،درس می خوندم.
بابا ناراحت و گرفته میگه:
از کی تاحالا"در خدمت روشنفکری"جلال شده درس و مشق شماها؟
در حالی که نپتون رو میاندازم تو لیوان آب جوش میگم:
"در خدمت و خیانت روشنفکری" اسمش اینه بابا جون.
ساعت نزدیکای 9:30 صبحه،پله های کیهان رو دوتا یکی می رم بالا.
این ساختمون قدیمی با اون راه پله های طولانی و تموم نشدنیش...
من و یاد فیلم های مهرجویی می اندازه.
طبقه سوم ام،کسی نیست.
13 آبانه و از بچه های تصویرگر هیچ کس نیومده.
انگار گرد مرده ریخته باشن.
نفس ام بدجور گرفته،هوا سرده،سوز داره.
پنجره چوبی کنار دستم رو باز می کنم.صدای سهیل نفیسی می پیچه تو گوشم.
آروم و زیر لب با خودم میگم:باید بخوابم...یه جوری که دیر پاشم،خیلی دیر.

پ.ن:همه لحظه ها که پانوشت نمی خواهند.هان؟

روزمره گی یک

pavaroty — Sat, 07 Nov 2009 19:47:18 GMT

از دست خیسم یه قطره آب میریزه رو روغن داغ روی گاز.
صدای جلز و ولزش رو می شنوم،مثل آشپزهایی که سالهاست کارشون همینه ،
بی اعتنا بهش کتلت ها رو می اندازم تو ماهیتابه .
هواکش گاز رو می زنم،با خودم میگم:اینهمه تبلیغ می کنن،
ولی این لعنتی ها هنوزم صدای هلی کوپتر رو می دن.
گوشی تلفن زنگ می خوره،کار دارم پس برنمی دارم...
اونور خط فرزانه است داره جیغ جیغ می کنه و قراره عروسی شب رو می ذاره.
چه ساعتی بریم،چی بپوشیم...آروم زیر لب میگم:الان میگه هر چی می پوشی بپوش فقط صورتی...
که صداش ذهنم رو می دوزه به واقعیت:سمان،هرچی می پوشی بپوش فقط صورتی باشه!
خندم میگیره.
گوشی رو برمی دارم که بگم من کت و...قطع شده.
انقدر کاردارم که دوست دارم هیچ کاری انجام ندم.
مامان تهران نیست،بیشتر از همیشه احساس تنهایی می کنم.
میشینم رو صندلی چوبی تو آشپزخونه،صدای سرخ شدن کتلت ها میگه زندگی جریان داره.
چاییم سرد شده،خالیش می کنم تو ظرفشویی.
در حالی که دارم با کفگیر کتلت ها رو جا به جا می کنم با خودم فکر می کنم:
زهرا تنها دوستی بود که حتی فکرش رو هم نمی کردم به این زودی ازدواج کنه.

پ.ن1:کم کم دارم شبیه آدم هایی میشم که شیوه های آداب معاشرت رو از یاد بردن

بادی نمی وزد

pavaroty — Sun, 01 Nov 2009 17:27:18 GMT

مرا کم اما همیشه دوست داشته باش.
این وزن آواز من است.
عشقی که گرم و آتشین است دیری نمی پاید،
من سرمای تو را نمی خواهم،و نه ضعف یا پرخاش تو را.
عشقی که دیر بپاید،آرام و مداوم است.
گویی برای تمام عمر فرصت دارد.

پ.ن1:ایمان جنون الهی بود از نظریونانی ها.
پ.ن2:رویاهایم هنوز هم با من اند مثل کیف پولم.

آقای استاد

pavaroty — Mon, 26 Oct 2009 17:29:18 GMT

اوایل عکاسی رو دوست نداشتم.
همیشه یه حس ترس از دوربین همراه من بود.
ولی از اونجایی که همیشه" آنچه از آن می ترسی روزی بر تو چیره می شود"،
صاف افتادم وسط کلاس عکاسی!
استادش رو به اسم می شناختم،وب سایتش رو هم دیده بودم.
یه استاد جوان پرکار با کلی مدال افتخار بر سینه،جدی،خشک و سخت گیر.
خیلی اتفاقی چند تا از دانشجوهاش رو که تو تبریز شاگردش بودند رو تو کافه دیده بودم.
جلسه اول کلاس انتظار همه جور اتفاقی رو داشتم یا بهتر بگم دنبال بهانه برای حذف کلاس بودم.
استاد جدی تر از حد تصور من بود.این یه شیوه قدیمیه برای اینکه بچه ها حساب کار دستشون بیاد.
پس ساکت بودم و فقط گوش می دادم .
استاد بدون مقدمه و بی هوا گفت:دانشجو جماعت یعنی تنبل جماعت!
نه کتابی،نه مجله درست و حسابی،حتی درس هم نمی خونین چه برسه...
شبیه آدم هایی بودم که منتظر یه جرقه اند.
پس بدون اجازه بلند شدم و با اعتماد به نفسی که بعد ها خودم هم ازش تعجب کردم ،
جواب دادم:این عین بی انصافیه، ندیده نشناخته مارک نمی زنن آقای استاد!
از شهروند امروز بگیرین تا حرفه هنرمند و نشان و چه و چه...که ما علامه دهریم و تو خوندن هامون چیزی از اساتید اهل فن کم نداریم که هیچ ...!
استاد لبخند کمرنگی زد و رو به بچه ها پرسید:تو این کلاس چند نفر فقط حرفه هنرمند رو می خونن؟
از کلاس سی و چهار نفری ما،فقط دست های من و رکسانا بالا بود!
حس بدی بود،حق با استاد بود.
از جلسه بعد تا پنج جلسه مونده به پایان ترم دوستهام برام عکاسی می کردند.
اونقدر تو دانشگاه دوست داشتم که جلسه ای سی تا عکس رو جوابگو باشم.
کم کم حس ترس توام با تنبلی جاش رو به ماجراجویی توام با کنجکاوی داد.
اما این وسط دروغ بزرگی که به استاد گفته بودم رو نمی دونستم باید چطور جمع و جور کنم.
پنهان کردن دوربین،نگرفتن عکس،بدتر از همه هفت یا هشت جلسه عکس های بقیه رو نشون دادن!
گفتم،حقیقت رو گفتم،همه حقیقت رو گفتم.
اون ترم تنها چیزی که یاد نگرفتم عکاسی بود و ترس از دوربین هنوز هم گاهی به سراغم میاد.
اما،یاد گرفتم .
زندگی کردن رو یاد گرفتم.

پ.ن:این پست با تمام احترامات تقدیم به استاد مهرداد افسری.
پ.ن2:شاید این پست جان کلام رو نگه اما تشکر یه دانشجو رو حتما می رسونه.
پ.ن۳:عکاس عکس بالا رسول احدی است ."عکس مهراد افسریست"

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

pavaroty — Wed, 21 Oct 2009 21:14:18 GMT

یه صدا آروم پشت سرم میگه:سمان!
وسط کوچه دانشرام.
هنوز گنبد مسجد خیابان صفی علیشاه معلوم نشده.
سر ظهره و کوچه خلوته.
سرم رو برمی گردونم،کسی نیست.
پشت ساختمون ارشاد یه خونه خیلی بزرگه،احتمالا موزه است.
قدیم ترها با بابا اومدم،ولی این مربوط به خیلی سال پیشه.
شایدم دارم اشتباه می کنم.
ولی،هیچ وقت درش باز نبود.
صدا از اطراف خونه است.
"گاهی فکر می کنم بالاخره یه روز دیوونه می شم!
دیر یا زود،ولی تا قبلش باید زندگی کنم.
و هر روز با خودم می گم امروز وقتشه."
در رو با دستم آروم تکون میدم،بازه!
دل،دل می کنم برم داخل یا نه،جواب منفیه.
منطق عقل به هوای دل می چربه.
صدای اذان میاد.
ساعت مچیم رو نگاه می کنم.
کسی داره ذکر میگه.
اینبار برنمی گردم.ترس رو احساس میکنم.
میشینم رو یکی از طاقچه های دیوارهای خونه.
می زنم زیر گریه.
آبان میگه این صداها بخاطر اون کتابهای به درد نخوریه که می خونم.
می ذارم حرفهاش آروم و بی صدا در من ته نشین شه.

پ.ن:کاش گوش نداشتیم!جاش چهارتا پا داشتیم و دو تا دل!

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض

pavaroty — Sun, 18 Oct 2009 19:40:18 GMT

پ.ن1:این آبی مقدس تا یه جایی با آدمه!
یه ربعی میشه که رفته.
پ.ن2:یک پنجره برای من کافیست.
پ.ن3:گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد.حافظ
پ.ن4:دلم عجیب دل دل می زنه.یه دلشوره قدیمی.
پ.ن5:پناهنده شدن دختر مهدی کلهر،مشاور رسانه ای رئیس جمهور به آلمان از اون دست از خبرهاست که می مونی بخندی یا از تعجب شاخ دربیاری!

خاکشیر

pavaroty — Wed, 14 Oct 2009 15:32:18 GMT

سردمه.
یه جوری دارم می لرزم انگار وسط چله بزرگه ایم!
همه کارهام رو هم تلنبار شده.
بابا نگام میکنه و میگه:چیزی شده؟
ما هم سن شما بودیم آسمون و به زمین می دوختیم!
خندم میگیره و میگم:ما حتی حوصله گره زدنم نداریم چه برسه به دوختن.
اوضاع شبیه خاکشیره.
ثانیه ها رو هنوز نخورده ته نشین میشه.

پ.ن1:رکسانا همیشه صبح ها که از خواب بیدار میشه اولین کاری که میکنه سریع می خنده،
میگه می دونم تا آخر روز کسی این خنده رو ازم میگیره!
پ.ن2:خدا را کم نشین با خرقه پوشان رخ از رندان بی سامان نپوشان
پ.ن3:رفتین کافه تاتر یه دسته گل بنفش و صورتی تیره هست،شایدم دیگه نباشه!مال رکسانا بود.جای مام نگاش کنید!
پ.ن4:تو نخ ابره که بارون بزنه!آخ اگه بارون بزنه...اگه بارون بزنه.
پ.ن5:آلبوم آخر محسن نامجو رو لطفا گوش ندهید!چون به کل نا امید میشین!

من،چایی و شهرام شب پره

pavaroty — Sun, 11 Oct 2009 15:39:18 GMT

ساعت نزدیکای هفت صبحه.
صندلی رو می کشم سمت خودم و میشینم پشت میز آشپزخونه.
نمی دونم بابا کی رفته ولی تلویزیون روشن مونده!
ماهواره رو روشن می کنم.شهرام شب پره داره می خونه!
خندم میگیره و با خودم فکر می کنم روزی که با شهرام شروع بشه خدا آخرش رو بخیر کنه.اخبار شبکه یک رو ترجیح می دم!
با چشمهای نیمه باز چایی ساز رو می زنم،
نپتون رو می اندازم توش و می زارمش رو میز.
دنبال پولکی ها می گردم که چشمم می خوره به شماره جدید حرفه هنرمند که رو میزه!از ذوق خواب از سرم می پره!
بلند داد می زنم:بابا نه عجب یکی تو این خونه معرفت خرج کرد!
مجله رو که برمی دارم کاغذی از لاش می افته که توش نوشته:
"سمان جان پولش بعلاوه هزینه حمل و نقل از هفتگی ات کم شد!"
لبخند احمقانه ای می زنم و میگم:گفتم آخه!خدا رو شکر همه چی عادیه!
کسی انگشتش رو زنگ گیر کرده و قصد برداشتنش رو هم انگار نداره.
اینوقت صبح کسی جز همسایه غیر محترممون نمی تونه باشه.
مانتوم رو تنم می کنم و آیفن رو برمی دارم و با عصبانیت میگم:
"آقای ارجمند ممکنه دستتون رو از رو زنگ بردارین!"
در رو که باز میکنم تعجب می کنم،نگهبان محله پشت دره!
با همون لحن پشت آیفن میگم:
"ببخشینا که هفت صبحه!نگران نباشین ما اصلا خواب نبودیم!"
نگهبان که منتظر حضور امیر یا محمد حسین جلو در بود یه قدم عقب می ره و آروم جواب میده:عذر می خوام ولی آقای ارجمند...
نمی ذارم جمله اش تموم شه،میگم:این آقا یه عمره عصبانی اند!
بعد چشمم می خوره به پسر آقای ارجمند که تو ماشین لکنته پدرش نشسته و حتی برای زنگ زدن هم به خودش زحمت نمیده پیاده شه.
زیر لب غرغر می کنم:
یه جوری نشسته که هرکی نشناسه فکر می کنه پسر قوام السلطنه است!
بعد از جا به جایی ماشین،چشمم به گونی سیمان ها و شن و ماسه سر کوچه می افته!با خودم میگم:کاخ ورسای ساخته بود زودتر تموم شده بود!
در راهرو که می بندم یا چاییم می افتم.
یخ زده و سیاه شده!
انگار روش روغن ریخته باشه.
در حالی که دارم تو ظرفشویی خالیش می کنم بلند میگم:خدا لعنتت کنه شهرام!

بوی دانه های درشت برف می آید

pavaroty — Tue, 06 Oct 2009 19:06:18 GMT

نشسته بودم کنار بخاری،یه بلوز طوسی آستین بلند یقه هفت هم تنم بود.
عزیز پشت به من رو کاناپه جلوی تلویزیون نشسته بود و پیاز خرد می کرد.
اقا جون خونه یکی از دوستهاش بود.
بیرون داشت بارون میومد.
چهار روزی بود دانشگاه نمی رفتم ولی عزیز نمی دونست.
از کپ کردن تو خونه و جواب ندادن به گوشیم یه چیزهایی فهمیده بود ولی به روم نمی آورد.
اول هفته با مدیر گالری دعوام شده بود و وقت نمایشگاهم رو به کس دیگه ای داده بود.
منم مثل همه تازه کارها،چشمهام رو بسته بودم و هرچی دوست داشتم بهش گفته بودم.
داشتم داستان ابراهیم رو می خوندم که بی هوا کتاب رو بستم و بدون هیچ پیش زمینه ای گفتم:
عزیز،خدا ما رو می بخشه؟
عزیز بدون اینکه روش رو برگردونه گفت:
این چه سوالیه،
گرچه وصالش نه به کوشش دهند هر قدر ای دل که توانی بکوش
لطف خدا بیشتر از جرم ماست نکته سربسته چه دانی خموش
گوش من و حلقه گیسوی یار ...
آروم و بی صدا گفتم:روی من و خاک در می فروش
عزیز ادامه داد:رندی حافظ نه گناهی ست صعب
خنده ریزی کردم و گفتم:با کرم پادشه عیب پوش
عزیز جواب داد:
داور دین شاه شجاع آنکه کرد روح قدس حلقه امرش به گوش
بعد رو کرد به من و گفت:دعاش رو تو بگو.
پاهام رو جمع کردم تو سینه ام و همینجور که تاب می خوردم با خنده گفتم:
ای ملک العرش مرادش بده وز خطر چشم بدش دارگوش
از جا بلند شدم و رو دسته کاناپه نشستم و ادامه دادم:
ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بعد مثل وقت هایی که آقاجون شعر می خونه صدام رو کلفت کردم و خوندم:
بت سنگین دل سیمین بنا گوش
عزیز زد زیر خنده،بعد همینطور که می رفت سمت آشپزخونه گفت:بچه حالا آقا جونت رو مسخره می کنی؟
با پررویی گفتم:اختیار دارین حاچ خانوم،بقیه اش رو نشنیدین،گرچه آقاتون روزی هزار بار براتون می خونن!
بعد جلو در آشپزخونه ایستادم و مثل زمانهایی که تو مدرسه شعر می خوندیم دستهام به دو طرف باز کردم و ادامه دادم:نگاری چابکی شنگی کله دار...
عزیز برگشت و به خنده گفت:یه دقیقه دیگه اینجا بمونی من می دونم و تو!
بدون معطلی و جا افتادن کلمه ای تند تند گفتم:
ظریفی مهوشی ترکی قباپوش!

پ.ن:زودتر از اولین برف نوشتم!
پ.ن2:عکسهام آپلود نمیشه.می بخشین!

تمام شد.

pavaroty — Wed, 23 Sep 2009 12:30:18 GMT

شبی دوباره آغاز خواهم کرد.
شبی از شب های زمستان.
با ریزش اولین برف...شاید!